fbpx

Door al die stijgingen in de energieën de laatste tijd, komt er enorm veel naar boven of naar buiten wat niet meer bij jou past of waar jij klaar voor bent om op te ruimen. Of het nu gaat om griep, hoofdpijn of irritaties, boosheid en verdriet, het KUNNEN symptomen zijn die horen bij jouw groei als mens. Ik ben daarom begonnen met het delen van sommige berichten van Marjolein Ingrid Soulpursang in een Ascentiejournaal, omdat zij zo treffend en breed beschrijft waar zij allemaal tegen aanloopt. En ik denk dat dit voor velen van jullie zeer herkenbaar kan zijn. Voor haar werd alles wat zij ervaarde zo veel, dat besloot dit niet meer dagelijks te gaan delen, maar wanneer ze ertoe in staat voelt.

Dat is een mooi voorbeeld van gehoor geven aan een signaal in je lijf. Aan de ene kant wil je graag jouw reis en ervaringen delen en aan de andere kant is het zo intensief, dat je Innerlijk Kompas in verweer komt met signalen waardoor je uiteindelijk toch een keuze gaat maken om het vanaf nu eens anders aan te gaan pakken.

En het mooie is, dat als je het probeert, dan het dan nog steeds werkt èn tegelijkertijd ben je zorgzamer voor jezelf. Maar pfff…. voordat je op dat punt bent, kan het soms nog behoorlijk zwoegen zijn. Soms voel ik me net als een kat die weet dat die wil gaan liggen, maar eerst nog 10 rondjes op de plek gaat draaien voordat die eindelijk met een zucht van verlichting gaat liggen.

Zo heb ik de keuze gemaakt om te gaan werken met een ander softwarepakket voor mijn website. Die keuze zat al heel lang in mijn hoofd en steeds stelde ik hem maar uit. Maar een paar weken terug zag ik dat ik toch meer mogelijkheden had om het mogelijk te maken en besloot ik er toch voor te gaan.
En afgelopen zondag, op mijn verjaardag, kreeg ik de inloggegevens. Hoe mooi is dat, vindt je ook niet? Net alsof het Universum wil zeggen, alsjeblieft, dit is het cadeau waar je om vroeg en dit is de sleutel waar je op zat te wachten.

Maar ja, nu komt het gedeelte, dat ik weer van voren af aan iets mag gaan opbouwen. En dit keer met een systeem dat veel makkelijker te koppelen is met allerlei andere gangbare diensten. Als ik hier nu ECHT mee aan de slag ga, dan zet ik de stap naar een omgeving die mij de RUIMTE en de VRIJHEID geeft om in een later stadium ook bepaalde taken uit handen te geven en te gaan delegeren.
Het is de kans waar ik al zo lang naar verlang en nu ik hem krijg, …. sta ik stil.
Ik zit te dralen en te drentelen en vertoon uitstelgedrag. Bizar vindt je ook niet? En denk ik tegelijkertijd toch ook heel herkenbaar.

Ik wil zo graag meer en beter, maar nu ik het middel in handen heb die dat mogelijk kan maken, slaat de angst toe. Natuurlijk ervaar ik het niet meteen als angst. Maar als ik ga nadenken over mijn gedrag en waarom ik niet door pak, dan is daar toch dat ene woord: ANGST.
Angst om nu eindelijk toch dat grotere succes te gaan behalen. Angst dat het ten koste gaat van de nu zo enorm fijne en goed band met mijn kinderen. Angst dat mijn lijf misschien me toch weer in de steek gaat laten. Angst dat ik nu eindelijk inderdaad meer ga verdienen, waardoor ik zorgelozer kan gaan leven en dat ik dat daarna het ook moet zien vol te houden en te herhalen.

Nu is alles nog veel te veel en te vaak op basis van rekenen en je moeten beperken. Simpel omdat het budget nog niet toereikend genoegd is. En toch tegelijkertijd ervaar ik door mijn levenshouding, zelfs met een relatief beperkt budget, een enorme vrijheid. Want ik kan toch nu met gemak door alle geldstromen bij elkaar mijn rekeningen betalen en toch ook iedere maand iets extra’s doen als ik maar niet te gek doe met de dagelijkse boodschappen.
En nu ben ik dus bezig met een weg die mij kan gaan helpen om mijn klanten beter te helpen en mijzelf beter te ondersteunen en die mij op weg kan helpen naar een grotere inkomstenstroom en dan aarzel ik toch. Ik ben aan het watertrappelen in plaats van nu met kracht mijn slagen te nemen om zo optimaal mogelijk met de stroom mee te gaan.
Dus hoe kan dat nou toch?

Dat antwoord kreeg ik van de week. Mijn dochters maken allerlei mooie ontwikkelingen door en hun leven zit op dit moment in een heerlijke flow. En ineens waar das een steek van jaloezie. Kort en licht, maar toch.
Dat vond ik zo vreemd, want ik ben eigenlijk van nature niet iemand die jaloers is aangelegd. En ik ben zeker niet jaloers op mijn meiden. In tegendeel, ik gun hun al het goede en fijne vanuit het diepst van mijn hart. Dus waarom dan nu toch dit signaal? Een signaal dat voor mij ook nog eens verbonden is met afwijkend gedrag van hoe ik normaal handel en doe.

En toen viel ineens het kwartje. Ik ben op het punt gekomen, dat ik met alleen maar een kort afwijkend gevoel kan gaan zien dat ik ergens niet juist ben afgestemd op mijn ware Zelf. En aangezien dit ging om situaties gerelateerd aan mijn dochters en die korte steken voelde als een te krap geworden broek of jas, kwam de ingeving: Ik beperk mijzelf ergens onnodig.

En nu ik daar deze week eens verder rustig over nadenk, dan denk ik inderdaad dat dit zo is. Toen ik begin 2015 uit een toxische relatie stapte, toen nam ik twee belangrijke keuzes:
1)Ik mocht de tijd gaan nemen om te gaan ontdekken wie ik nu echt ben èn wat ik nu ECHT wil en hoe ik dat vorm mag gaan geven.
2) Ik wilde er vanaf dat moment zijn voor mijn dochters i.p.v. zij voor mij zoals dat tot toe was geweest vanwege mijn ziekte.

En nu ben ik op een punt aangekomen waar ik helder heb gekregen wat wel of niet werkt voor mij, waar ik blij van word en waar mijn kracht ligt. Ook ben ik gaan beseffen, dat als ik sommige van mijn doelen wil realiseren, dat ik dan eerst een andere weg mag gaan. Door mijn eigen weg en mijn eigen verleden en groei, ligt mijn hart misschien wel het meest bij mensen helpen die met weinig middelen meer willen maken van hun leven, maar dat kan ik alleen doen als ik eerst zorg voor een goed basisinkomen voor mijzelf die mij ook de ruimte geeft om op vakantie te gaan, mezelf volledig te zorgen naar de behoeftes van mijn lijf en die mijn kinderen op meest optimale wijze helpt te ondersteunen.
Nu zit ik nog te veel in gebreksdenkmomenten in plaats van in de vrijheid. Omdat je toch keer op keer uitkomt op dat punt van daar heb ik geen geld voor, dat is nog te veel voor waar ik Nu sta.

Maar ik wil naar een leven waar ik dat zonder blikken en blozen meteen kan gaan doen.
Nu heeft bijvoorbeeld mijn jongste dochter de kans gekregen om opnieuw te versnellen en na de zomervakantie naar de middelbare school te gaan. Maar dat betekent wel, dat er nu al voor haar schoolgeld nodig is, en een andere fiets en … Voor mij zijn dat nog steeds bedragen waarvan ik het gevoel heb, dat ik ze ‘moet’ creëren. En nu heb ik door de ervaringen van de afgelopen jaren misschien wel meer vertrouwen gekregen dat het me gaat lukken, maar toch voelt het nog niet als een zekerheid. Begrijp je wat ik bedoel?
Ik heb bewezen extraatjes te kunnen creëren, maar toch voelt het niet voor mij: gerealiseerde resultaten in het verleden zijn een garantie voor gelijksoortige resultaten in de toekomst.
Het blijft dan toch keer op keer een kwestie van al mijn vertrouwen te gaan verzamelen en mijzelf moed inspreken, dat ook dit mij gaat lukken.

Maar hoe veel fijner zo het wel niet zijn als dat geldstroom groot genoeg zou zijn dat het er ‘gewoon’ is? Dat ik me bij het aandienen van extra kosten of extra wensen niet meteen in eerst die zorggedachte hoef te schieten. Dat ik dan gewoon kan denken: “Oh lieverd, komt voor elkaar. Dat is mogelijk. Dat regelen we.”

En dat is nu het mooie van deze situatie van deze week. Juist die korte steken, of het nu gaat om die zorgflits of die steek van jaloezie, ze laten mij beiden zien waar ik mij toch nog beperk. De een door gebrek aan het vertrouwen in mijzelf. Ondanks alles wat ik heb bereikt, blijft dat een punt van aandacht. En dat mag. Ik weet dat het hardnekkig is doordat het ooit verbonden was met ernstig trauma. En juist op momenten van zwakte vervalt je lichaam en je ego in oude langdurig benutte automatismen om je erdoorheen te helpen. Echter ze denken er niet over na of die automatismen überhaupt ooit werkelijk ECHT helpend zijn geweest. Immers er is een verschil tussen een keuze die jou uit een crisis haalt en de keuze die je nodig hebt om een normaal vervullend leven te leiden. En juist op momenten van zwakte, vermoeidheid en ziekte grijpt ons lijf vaak terug naar crisissystemen in plaats van die systemen die jou structureel op weg kunnen helpen naar een beter, meer vervullend leven.

Wat ik nu dus nodig heb, is opnieuw heel BEWUST mijn vertrouwen te geven aan MIJZELF en toch te gaan voor die nieuwe weg. Juist omdat het leidt naar dat leven waar ik NU klaar voor ben.

En dat ik er klaar voor ben, dat maken die steken van jaloezie duidelijk. Ik voel mij jaloers omdat ik mij nu nog vastzet in de keuzes die ik in 2015 heb genomen. Dat waren de juiste voor toen, maar nu zijn we als gezin gekomen op een punt waar ieder zijn bestemming heeft gevonden. Of eigenlijk zijn gezonde basis heeft ontwikkeld.
En nu zij we klaar om het leven van onze dromen invulling te gaan geven. En ook IK mag daar nu voor gaan. Ik mag een deel van de tijd die ik nu stop in zaken als Taxi Moederliefde, inderdaad weer gaan afbouwen omdat mijn kinderen die steun nu minder nodig hebben. Maar met dat afbouwen ontstaat tegelijkertijd de ruimte om ECHT voor mijn dromen te gaan. Ik heb nu dus geen excuses meer dat mijn kinderen extra aandacht nodig hebben en ik heb steeds meer en steeds langer momenten van grote vitaliteit. Dus ook mijn gezondheid vormt steeds minder een beperking om mij dromen waar te gaan maken.
Dus als ik nu ga voor invulling daaraan geven, dan kan ik me nergens meer achter verschuilen voor ‘falen’ of niet het succes zijn wat je wil zijn. Ik ben helemaal zelf verantwoordelijk voor het resultaat dat ik ga bereiken en ik heb nu echt het mijn kansen volledig in MIJN eigen handen. Er staat niets meer in de weg.
Alles is juist open!

Er is nu juist een grote vlakte van vrijheid voor mijn neus. En het is nu aan mij om te bepalen en te kiezen hoe ik dat nieuwe canvas ga invullen. En daarom brengt dat opnieuw lagen naar boven die mij nog in de weg staan.
En ik gun mijzelf nu de tijd om ze te voelen en door te werken opdat ik daarna met meer daadkracht mijn nieuwe doek kan gaan opvullen die ook daadwerkelijk recht doet aan al mijn verlangens. Zelfs die verlangens die ik zo vaak heb weggedrukt, omdat ik dacht er niet vitaal genoeg voor te zijn of omdat ik het nu nog niet kan veroorloven of omdat toch de kinderen eerst gaan omdat ze zo hebben geleden onder mijn keuzes in het verleden.

Mijn verlangens mogen er nu allemaal zijn en ze mogen zichtbaar worden. Zodat ik daarna kan kiezen welke kant ik voor NU op wil gaan om ze mogelijk te gaan maken.
En dat voelt best wel spannend. Hoe snel gaat het me lukken…? Kan ik zelf ook binnenkort op vakantie? Welke mogelijkheden komen er op mijn pad om mijn kinderen nog beter te steunen en ondersteunen? Gaat het me lukken om die grotere omzetten te behalen? En welke mensen mogen er op mijn pad komen? Wie mag ik gaan helpen en bijstaan? Wie worden de mensen die mij helpen om mijn verlangens te gaan realiseren?
Ohhh. Spannend hoor.
Het zijn zo veel vragen. En alleen de tijd zal gaan leren wat het me gaat brengen.

En jij, als jij NU alle ruimte en vrijheid zou hebben, waar zou jij voor willen gaan? Wat zou jij dan mogelijk willen maken voor jouzelf? Waar hou jij misschien nog tegen, omdat het in verleden nog niet kon? Omdat toen het moment er nog niet voor was? Zijn er voor jou ook al nieuwe kansen en mogelijkheden die jij nu onbewust en onbedoeld wegschuift?