fbpx

Het afgelopen weekend gebeurde er op het oog iets heel simpels. Iets waarvan menigeen zou denken: Nou èn .. een volgende keer beter. Alleen voor mij voelde dat niet zo. In feite zette die gebeurtenis bij mij iets in werking. Gevoelens, reacties, gedachten, emoties en handelingen. Sommige op een bewust niveau en andere op een dieper niveau waar ik niet direct van bewust kan zijn. Dat hangt er vanaf hoeveel tijd er is om op dat moment terwijl het aan het gebeuren is om al de boodschap te ontvangen die nodig is. Of dat dit alleen maar signalen mogen zijn om mij er op te wijzen dat er iets meer aan de hand is. Dat de situatie een les en boodschap voor me heeft.

Die situatie of gebeurtenissen zijn net als druppels in water. De gebeurtenis zorgt voor een rimpeling. Als de gebeurtenis voor jou of mij niet belangrijk is, dan ontstaat er nauwelijks of geen rimpeling. Maar als die gebeurtenis voor jou of mij wel een les heeft, dan is die rimpeling groter en soms krijg je er meerdere bij elkaar die weer op elkaar reageren. En neem je niet op dat moment zelf alle rimpelingen waar of zijn ze net buiten je gezichtsveld, maar hebben ze wel invloed.

Niet alleen ikzelf bemerkt een groot deel van de rimpelingen. De meeste van de rimpelingen zijn ook merkbaar voor je omgeving. Zij zien de manier waarop je reageert, handelt of de emoties die je toont. Zij zijn niet altijd de getuige van de bron van de rimpeling. Maar ook al denken ze dat wel te zijn, dan nog zijn ze dat niet. De rimpeling die nu ontstaat heeft namelijk niets te maken met de situatie in het nu. Die situatie is alleen maar de weerspiegeling van iets uit je verleden waarvan het Universum vindt dat jij er klaar voor bent om de les of inzicht te leren.

Maar toch vervallen wij allen veel te vaak in het gedrag om dan toch vanuit de situatie in het nu te reageren. Degene die het overkomt door al wel diep van binnen te weten en te voelen dat de reacties en gedachten niet kloppen met wat er op dat moment gebeurd is en toch te ervaren dat je ergens in wordt meegesleurd en meegevoerd. De omgeving door te zeggen, dat je toch wel anders kan reageren. Door goed bedoelde adviezen te gaan geven of door te zeggen dat je overdrijft of er lekker tegen in te gaan. En ook al hebben ze misschien gelijk met hun reacties, toch is dit niet de juiste manier om te reageren.

Want als omgeving weet je niet welke les of lessen het Universum heeft in deze situatie. Is het alleen voor diegene die nu zo heftig reageert of zitten er ook lessen en boodschappen in voor jezelf en anderen die er bij aanwezig zijn? En op welke inzichten sturen ze nu? De ene les mag je binnen een paar seconden snappen en ontvangen. De andere les of inzicht vraagt meer tijd en diep zelfonderzoek. En dat onderzoek kan nieuwe emoties te weeg brengen en nieuwe dieperliggende lagen, gedachten of overtuigingen blootleggen.

Het is dan heel belangrijk, dat je goed blijft voelen wat je voelt en ervaart. Dat je iedere nieuwe emotie erkent en er laat zijn. En dat je daaraan vraagt: “Wat wil je me laten weten?”

En als je merkt dat je ergens in vastloopt of blijft hangen, ook al heb je een of meerdere inzichten al gekregen, dat je dan door blijft gaan en hulp vraagt aan het universum, God, je engelen of tot wie jij je ook richt om meer duidelijkheid te krijgen wat je nog over het hoofd ziet of wat je dan nog niet hebt begrepen.

Pas dan kan je het er voor dat moment even laten rusten, totdat het antwoord komt. En soms komt die met enkele minuten, soms na enkele uren en soms na een of twee nachten slapen. En de kunst is dan om jezelf het geduld te geven en de aandacht te geven om alles te halen uit de situatie wat er te halen valt. En ook van je directe omgeving dat geduld te vragen als blijkt dat die er niet of niet voldoende is.

Want we weten allemaal, dat, als jij je een les niet tot in de volledige diepte leert, dat er dan een soortgelijke rimpeling terugkomt om je de rest te leren.

Dus pas als je voelt, dat je weer volledig in je rust zit, is het hele proces pas klaar. Maar dat was dit keer best lastig. Want ik maakte ook de fout te denken dat die alleen maar kon komen door iets in te zien en dan los te laten. Dat hoorde ik deze week ook vaak, Laat het los, laat het los. Maar dat was voor mijn laatste stuk niet de oplossing. De oplossing zat hem in: keer het om. Ik moest mijn ontdekkingen omdraaien van nu moet ik dat loslaten en laten zitten, in juist liefdevol ontvangen en dankbaarheid voor wat ik juist tot dan toe wel had mogen ontvangen. En het ontvangen van de liefdevolle boodschap dat ik nu klaar ben voor andere dingen en dat ik ook daarin gesteund zal worden en me gesteund mag gaan voelen door het Universum.

Bovenstaande tekst schreef ik, Marleen te Vaanholt, in november 2014 naar aanleiding van een gebeurtenis die me diep raakte. Ik hoop, dat ik jou hiermee help en inspireer om op een andere manier met jouw heftige situaties en emoties om te gaan.

Heel veel liefs, 

Marleen te Vaanholt