fbpx

Verleg je grenzen en je leven veranderd mee!

Voor deze weekendblog kom ik er niet onderuit. Ik moet het wel hebben over een bijzondere levensveranderende gebeurtenis. Komende zondag is het namelijk 3 jaar terug dat ik de relatie met de vader van mijn jongste dochter definitief verbrak. Ik had die dag gewoonweg geen andere keuze meer dan eindelijk volledig te kiezen voor mijzelf, mijn welzijn, mijn grenzen en mijn ruimte!

Het is eigenlijk zo vreemd. Voor mij voelt het helemaal niet als drie jaar terug, maar als al heel veel langer. Maar dat komt vooral doordat die stap die ik die dag nam mij leidde naar de beste tijden van mijn leven. Naar een leven dat nu zo enorm veel meer waarde heeft, dat ik en mijn beide dochters soms nog verbaasd staan van hoe fijn, heerlijk, waardevol en gelukkig ons leven nu is.

Kijk, drie jaar terug dacht ik ook wel gelukkig te zijn. Alleen doordat ik al jaren bezig was met het healen van mijn verleden en steeds meer het verlangen kreeg om eindelijk mijn authentieke zelf te  kunnen zijn, ging mijn relatie steeds meer knellen. Met iedere cursus, sjamaanse meditatie, healing of ceremonie werd het steeds duidelijker, dat bepaalde zaken absoluut niet goed zaten. De verhoudingen in het gezin waren verre van goed en gezond. Sterker nog met de maand werd het me steeds duidelijker, dat mijn toenmalige partner door zijn manier van Zijn zo overheersend en aanwezig is, dat er daardoor voor de rest van het gezin niet echt ruimte overbleef.

En hoe ik ook probeerde mijn grenzen te stellen, ze werden niet gehoord en al zeker niet gerespecteerd. Dat was zo frustrerend!

Ook in die periode was ik mij al bewust, dat ik een grote levensmissie heb en dat, als ik daarvoor wilde gaan, ik dan toch echt op zijn minst de ruimte nodig had om mijzelf te kunnen uiten en mijzelf te kunnen zijn. Maar hoe ik het ook probeerde en vaak ik dit probleem ook besprak, die ruimte kwam er niet. Soms was er een kleine opening en een goed bedoelde poging, maar die openingen verdwenen ook net zo snel weer.

Tja, en daar sta je dan. Met een lijf dat niet wil, wat ik wil vanwege mijn conversiestoornis. Met een drang en gevoel van noodzaak om mijn ruimte te nemen omdat die levensmissie me voortduwt en stuwt, maar tegelijkertijd voelde ik mij constant begrensd en beklemd. Het voelde alsof ik mijn vleugels wilde uitslaan in een te smalle gang waardoor ik mijzelf constant bezeerde.

Doordat ik steeds beter ging zien wat er thuis speelde, werd het langzamerhand ook steeds minder acceptabel wat er speelde. Ik had zo lang vanuit liefde de ander de ruimte gegeven om zijn weg te vinden, om eigenlijk, na vele jaren, tot de conclusie te moeten komen, dat die ruimte hem niet had gebracht waar hij wilde zijn. Bovendien was de rest van het gezin aan het einde van haar latijn. We hadden te veel geslikt aan acties en gedrag dat eigenlijk onacceptabel was, alleen maar omdat ik zag, dat het voortkwam uit onvermogen om de groei te maken die de ander eigenlijk best wel wilde maken. En toch lukte het maar niet. En dat doet pijn. Voor alle betrokkenen.

Langzamerhand begon de weegschaal echter steeds meer over te slaan naar de andere kant. Waar ik in het verleden nog begrip, compassie en liefde opbracht voor de ander, begon die nu over te hellen naar liefde, begrip en compassie voor mijzelf. Mijn pad van groei zorgde ervoor, dat ik steeds krachtiger en sterker werd als mens. Ik had inmiddels grote, heftige stukken geheeld en de bijbehorende pijn en trauma’s achter me gelaten en nu begonnen zaken als zelfliefde, eigenwaarde en zelfvertrouwen weer meer vrij uit te stromen en op te bouwen. Totdat het punt werd bereikt, dat die weegschaal met een grote definitieve klap doorsloeg naar 100% keuze voor mijzelf en mijn kinderen.

Op 15 april 2015 barstte thuis de bom. Aan het begin van de dag had ik nog een partner en de kinderen een (stief)vader en met het avondeten was dat alles voorbij. Die dag gebeurde er te veel dat te ver ging en mijn grens was eindelijk bereikt. Na alles wat er die dag gebeurde was de maat vol en koos ik voor MIJZELF. Ik hield eindelijk meer van mijzelf dan van een ander en ik gunde mijzelf vanaf dat moment een leven met gezondere grenzen en gezondere relaties.

WOW. Wat is dat een levensveranderende keuze geweest zeg! Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor mijn beide dochters. De oudste stortte van opluchting enkele dagen later volledig in en werd opgenomen in het ziekenhuis.

Na jarenlang op haar tenen te hebben gelopen en zich thuis niet fijn en veilig gevoeld te hebben, besefte zij, net als ik, dat de relatie nu definitief voorbij was. Ze hoefde zich nu niet langer groot te houden en in te houden en dus kwam alles eruit. Helaas is het zo, dat als je jarenlang iets hebt onderdrukt, dat het er dan heel heftig uitkomt en op een wijze die jou echt in een stand zet waardoor jij wel met je problemen bezig moet en kan gaan.

Door de ziekenhuisopname van mijn oudste dochter, kreeg ik op niet mis te verstande wijze de rekening gepresenteerd van mijn relatie. Voor mij was het jarenlang de plek geweest waar ik wilde en moest zijn, maar voor mijn oudste dochter was het een zware, donkere hel. In de maanden erna begon ik stap voor stap te begrijpen, dat kinderen zaken op een heel andere manier waarnemen, interpreteren en verwerken. Ik begon te zien, dat het feit dat ik dingen open met hen besprak, niet betekende dat zij ook open naar mij durfden te zijn. Het gevoel van onveilig zijn en angst om gekleineerd, neergehaald te worden en niet gerespecteerd te worden in je Ware Zijn was zo groot, dat ze liever zweeg en zich terugtrok. En zo ontstond een hele keten van misvattingen, misinterpretaties en langs elkaar heen leven, terwijl ik dacht dat we allemaal samen, ondanks alles, toch goed met elkaar door een deur konden en gelukkig waren.

Ik moet zeggen, die eerste maanden na de breuk waren zwaar en intens. Het is moeilijk om te moeten erkennen, dat mijn best en mijn handelen schadelijk is geweest terwijl ik al die tijd dacht het zo goed te doen. Niet allen als partner, maar ook als moeder.

Het doen pijn en verdriet om je kind zoveel pijn te zien hebben als gevolg van haar variant van de conversiestoornis die ze daardoor heeft opgelopen. En het doet nog mee pijn als de andere partij zijn aandeel niet erkend en alles wegwuift en zijn eigen verhalen en wereld creëert om maar geen eigenaarschap te hoeven nemen voor alles wat er is gebeurd.

Het grensoverschrijdend gedrag van mijn ex-partner werd met de maand erger. Rond zijn verjaardag was er even opleving waarin we samen wat konden praten. Net genoeg om voor mijzelf een stukje afronding te kunnen realiseren, maar daarna ging het nog harder bergafwaarts

Maand na maand werd ons duidelijk gemaakt, dat wij onze grenzen steeds strakker mochten stellen. Totdat zelfs het punt was bereikt waarop er helemaal geen contact meer mogelijk was. Ik had gewoonweg geen zin om te blijven fungeren als een rode lap voor een opgefokte stier. Het was nu wachten totdat het mis zou gaan en dat bracht zo veel spanning met zich mee, dat noch ik noch mijn kinderen er zich er veilig en gerust bij voelden.

En zo kwam de dag, dat ik zelfs moest zeggen, ik wil je niet meer zien, ik rij mijn dochter niet meer naar jou en daardoor viel ook de omgang stil. In afwachting van mediation dat nooit tot stand is gekomen. Logisch, want gaan staan voor gezonde relaties en blijven zitten in ongezonde patronen is geen match met elkaar en dus komt er ook geen mediation en omgang tot stand.

Het proces waarin ik en mijn dochters terecht waren gekomen, lieten steeds meer elementen van ons leven zien waarin wij onszelf zo te kort hadden gedaan en waar ook wij ongezond gedrag hadden aangenomen. Zelfs nu er geen reden meer voor was, betrapten we onszelf er soms op dat wij ons schrap aan het zetten waren voor een uitbarsting die er niet meer zou komen. Tenminste niet meer vanuit die oude ‘vertrouwde’ hoek.

Echter doordat die spanning er wel was, kwam die spanning er nu bijvoorbeeld onderling uit. Omdat dat dan op die momenten zo niet passend voelde, hadden wij direct door wat er achter zat. Daardoor doofde die uitbarsting meteen al in ongeloof en bewustwording. Wat hebben sommige mensen toch veel invloed op je gedrag. En wat gaat dat toch subtiel en onbewust.

Maar we kwamen erachter. Net als achter zo veel andere ongezonde patronen. En hoe pijnlijk ook, we hebben die patronen bij de bron aangepakt en daardoor zijn onze levens drastisch veranderd.

Door het voorbeeld dat ik en mijn oudste dochter gaf, lukte het de jongste ook om in haar tempo haar stappen te gaan maken. En ook zij heeft laten zien in staat te zijn haar problemen onder ogen te durven zien en ze aan te pakken.

En nu vandaag, drie jaar later, wonen er in dit huis drie krachtige, prachtige vrouwen die een voorbeeld en inspiratie zijn voor durven groeien en durven je verantwoordelijkheid en eigenaarschap nemen voor je leven. Niet alleen wij drieën zijn getransformeerd, ook ons huis, onze tuin en ons hele leven. We hebben allerlei ongezonde patronen opgeruimd en zijn ons gaan omringen met gezondere patronen en relaties. We zij onszelf gaan ontdekken en hebben samen een nieuwe, diepe, liefdevolle banden gecreëerd waarin ruimte is voor openheid, vertrouwen, liefde en expressie.

We hebben ieder van ons onze eigen paden gebaand en zijn nu aangekomen in de fase van het plukken van de vruchten van ons harde werken en onszelf het allerbeste gunnen. Het is niet makkelijk geweest. We hebben gevloekt, getierd, gehuild, gejammerd, gevochten en gestreden. Maar we hebben ook onszelf kansen gegeven, muren geslecht, opgeruimd en losgelaten en overwonnen en nu is het tijd om onze dromen achterna te gaan vanuit een veilige, gezonde, plezierige basis.

Het is al met al een proces geweest, dat we geen van drieën voor geen goud hadden willen missen. Het heeft ons nu uiteindelijk zo veel meer gebracht dan we ooit voor mogelijk hadden gehouden. Het is ook een proces geweest waar we alle drie graag anderen in willen begeleiden en inspireren. Ieder op onze eigen manier en vanuit onze eigen bijzondere krachten en kwaliteiten.

En dat is nu precies datgene wat alle ellende goedmaakt. Terugkijkend kunnen we zien, dat alles precies is gelopen zoals het moest. We hebben alle drie altijd precies op de juiste momenten de juiste mensen op ons pad gehad. We stonden er eigenlijk daardoor nooit alleen voor, ook al dachten we op dat moment van wel.

Wij willen voor geen miljard meer terug naar waar we vandaan komen. En ook jij kan vast en zeker meer uit jouzelf en je leven halen. Laten we daarom samen opwandelen zolang we kunnen en mogen. Laten we elkaar inspireren en motiveren. Wie weet wie we dan nog kunnen en mogen zijn?