fbpx

Gisteren op Hemelvaartsdag kreeg ik de kans om opnieuw een stap te nemen in het opruimen van een deel van mijn angst. Eigenlijk had ik kunnen weten dat die stap eraan zat te komen, want ze werd mij al weken getoond. In beeld en gesprek.

Er is namelijk na alle opruimacties nog een plek in de tuin die heel duidelijk laat zien. Hier zet jij je nog gevangen. Het gaat om een stukje dat ooit onderdeel uitmaakte van een konijnenhok, maar waar metalen hekjes gemetseld zijn in de grond alsof het tralies zijn voor mijn vrijheid.

Wat ik tot nu toe ook deed, ik heb ze niet zelf kunnen verwijderen. En nu ik laatst alle andere hekken in de tuin wel hebben kunnen verwijderen en ook de tuin de vrijheid, rust en ruimte in onszelf ging spiegelen, liet dit stuk zien dat we ons nog ergens gevangen zetten.

Maar ja, waar dan? En hoe dan?

Nou dat kregen we gisteren voor onze kiezen tijdens de jaarmarkt in het naastliggende dorp waar mijn jongste nog naar school gaat. Daar stond ineens heel doodleuk mijn ex met zijn nieuw partner met een kraam, terwijl hij door al zijn eigen acties en keuzes al jaren geen contact meer heeft en wenst met onze gezamenlijke dochter.

Iets in mij had die gedachte al ingegeven, maar ik had dat weggewuifd. Zo onbeschoft en onnadenkend zou hij toch niet zijn om zich zo pontificaal willens en wetens voor de ogen van zijn dochter te zetten. Maar daar was hij dan toch.

Het mooie is, dat ik regelmatig in gesprek ga Met Universum om mij te leiden. Dus ook rondom de problemen met de omgang heb ik dat gedaan. Juist door die gesprekken en mij af te vragen wat wil, wat heb ik nodig en wat heeft mijn dochter nodig van mij en van hem, heb ik keuzes en stappen maken die getuigen van kracht, zelfrespect, eigenwaarde en liefde.

Stap na stap hebben we na het verbreken van de relatie drie jaar terug, steeds meer onze grenzen mogen bepalen. Stap voor stap werden we gedwongen die ook te gaan handhaven, omdat woorden, vragen en uitleg niet voldoende bleek te zijn om gerespecteerd te worden in onze grenzen.

In tegendeel, de angst bij mijn ex voor dit nieuwe en onbekende van grenzen stellen en eindelijk aangesproken te worden op zijn gedrag en zijn keuzes, zorgden ervoor dat hij alleen maar meer zijn toevlucht zocht in dreigementen, (zelf)sabotages en leugens opdat vooral zijn wereld, zijn kaartenhuis, maar niet zou instorten. Want hij kon het toen al niet overzien en al niet aan, en dan zou hij zich helemaal verloren voelen.

Jarenlang hadden wij ons neergelegd bij dat onvermogen en de ene klap na de ander vanuit liefde, begrip en compassie geïncasseerd. Soms in mijn geval zelfs in letterlijke zin. Maar nu waren ik en mijn kinderen op een punt aangekomen waarop dat niet meer acceptabel was. Langzaamaan durfden we steeds meer op te komen voor ons fysieke en emotionele welzijn en voor het recht om ook ruimte te krijgen om onszelf te kunnen zijn.

Dat zal best wel angstaanjagend en bedreigend voor hem zijn geweest. Zo zeer zelfs, dat hij met iedere stap, actie en keuze, er alleen maar een grotere puinhoop van maakte en zichzelf steeds meer van ons afduwde en ook wij steeds meer afstand van hem moesten gaan nemen. Zelfs tot het punt dat ik de omgang heb stilgelegd omdat het zo niet langer kon. Er was totaal geen respect en begrip meer voor de emoties en behoeften van ons kind. Alles werd opzijgeschoven, omdat wij toch wel konden zien, dat hij niet anders kon. En dat konden we ook.

Alleen wij beseften nu, dat er ook een andere keuze is. Namelijk afstand nemen en iemand volledig de ruimte geven om in zijn eigen tijd en op zijn manier zijn processen te doorlopen. En ondertussen te gaan werken aan onszelf en onze eigen processen aan te gaan op de manieren die bij ons pasten.

In het begin gunde ik mijn ex nog de kans om van een afstand met ons mee te leven en deblokkeerde ik hem op Facebook. Ik kreeg daardoor ook weer toegang tot gezamenlijke albums en kon zo toch nog enkele goede herinneringen opslaan.

Maar het betekende ook een kans voor mijn ex om alles via zijn filters te gaan verdraaien. Onze stappen naar hulpverlening werden afgewezen en onderuit getrapt. De stappen in de groei en ontwikkeling van onze dochter werden ontkend en ontkracht. Keer op keer werd ik als monster neergezet in zijn berichten en liet hij merken niet te kunnen erkennen, dat ik nu een ouder was die eigenaarschap nam. Een moeder die haar kinderen onvoorwaardelijk de steun en ondersteuning geeft die zij nodig hebben. Zelfs al is hun spiegel naar mij soms hard en onverbiddelijk over de gevolgen van mijn keuzes. Dat maakt niet uit. Wij wilden het verleden opruimen en achter ons gaan laten, zodat we samen een veel betere en fijnere toekomst kunnen hebben.

Maar als dat lijden, zwoegen en ploeteren door de andere ouder niet kan worden erkend, omdat hij zo vast blijft zitten in zijn eigen problemen, waarom zou ik hem dan toegang blijven geven tot die informatie. En dus werd hij opnieuw geblokkeerd.

Keus na keus liet zien, dat hij misschien wel contact wil, maar dat hij niet in staat is om vervolgens die acties te nemen die ook horen bij het invullen van het ouderschap. Ten minste als je als kind wenst dat jouw ouder verantwoording over je neemt en er is om je te steunen en er voor je is om jou te gaan helpen je te ontwikkelen in alle potentie.

Dat bleek keer op keer te veel gevraagd. En nu was het blijkbaar te veel gevraagd om onze ruimte te respecteren. Hij heeft nota bene zelf dreigement na dreigement geuit, wat hij zou doen als wij op zijn terrein kwamen, maar nu vindt hij het blijkbaar de gewoonste zaak om onaangekondigd voor onze neus te staan.

Maar dan ben ik toch weer blij en dankbaar voor het hoe het Universum werkt. Die houdt ook rekening met onze wensen en onze verlangens. En wij kiezen voor rust, respect en harmonie en daardoor was het toch mogelijk om voor hem ongezien langs zijn kraam te komen. Juist op het moment dat wij langskwamen, zaten zowel hij als zijn nieuwe partner ‘toevallig’ iets te zoeken onder de kraam en hadden ze hun blik niet op de voorbijgangers.

Maar jeetje zeg. Wat schrok ik van zijn aanwezigheid. Ik was zo geschokt en toen ik tientallen meters verder mijzelf en mijn dochter tot stilstand bracht en haar vertelde, dat ze haar vader op de markt stond, toen zag ik ook de angst bij haar.

Ik ben zo dankbaar dat we de kans kregen, om daarna vanuit rust en keuze te gaan beslissen wat we nu met deze situatie wilden doen. In eerste instantie wilde mijn dochter het liefst direct terug naar de auto, maar ik gunde ons de kans om ook de rest van het rondje te lopen. En gedurende dat rondje hadden we tijd genomen en gekregen om te gaan voelen wat we nu echt wilden. Samen bespraken we de opties. Van terug gaan en hoi zeggen tot via een omweg terug naar de auto gaan.

Beiden werden we geconfronteerd met oude stukken angst en spanning en beiden reageerden we op onze eigen manier toen we onze buurvrouw tegenkwamen. Die kwam ook net vanuit de richting van de kraam van mijn ex en schrok van de angst in heel mijn zijn toen ze mij zag. En dat benoemde ze ook met haar woorden.

Alleen haar woorden en mijn filters botsen met elkaar. Met ieder zin werd mijn angst steeds beter zichtbaar en werd het voor haar ook duidelijk dat niet alleen ik angst had, maar ook mijn dochter.

Samen bedachten we toen een route naar de auto, zodat we voor onze keuze konden gaan. Zonder kans op confrontatie de markt verlaten en terug naar de auto. En wat bleek? Er was een voetpad tussendoor, waardoor de omweg ineens de snelste route bleek te zijn.

Later die middag ging de buurvrouw opnieuw met ons in gesprek en werd echt zichtbaar hoe groot mijn angst voor mijn ex was. Ik mocht nu, gepust door haar woorden en mijn filters, ervaren wat er nog allemaal in mij opgesloten lag. En zij bleef maar aangeven, dat het tijd was om die angst los te laten. Die angst was groter dan nodig is.

Maar zo simpel is het niet. Punt na punt konden we aangeven, dat mijn ex wel reëel gevaar vormt. Juist door zijn patronen en ook door de bewezen effecten die drugsgebruik op zijn gedrag heeft. En het maakt daarin niet uit hoe open, neutraal of begripvol wij naar hem kijken, zolang hij door zijn patronen mij de schuld van alles blijft geeft, ben ik die rode lap voor een stier die soms rustig kan grazen, maar ook even plotseling helemaal over de rooie kan gaan.

En die kans gun ik mijzelf niet. Ook al is de kans misschien groot, dat ik nu 9 van de 10 keer veilig langs hem heen kan lopen, misschien zelfs als hij mij wel ziet. Maar wat als nu net die ene keer is en hij door het lint gaat? Wat dan?

Voor wie ga ik dan die andere 9 keer voor hem staan? Om te bewijzen, dat ik mijn angst kan negeren? Maar wat zeg ik dan tegen mijn kinderen als hij maar blijft meppen en trappen? Tot nu toe heb ik alleen maar blauwe plekken gehad omdat er ergens nog liefde was als rem. Maar nu heeft hij op mij al zijn boosheid en frustraties geprojecteerd. Dus hoe veilig ben ik dan werkelijk? Is er dan nog wel een rem? En is die er dan nog op tijd?

Dat zijn vragen, daar wil ik het antwoord niet op ontdekken. Juist door te gaan voor gezonde grenzen en gezonde relaties hebben ik en mijn kinderen zo veel gewonnen. We hebben zo veel bereikt en zijn zo gegroeid en veranderd. We zijn in de verste verte niet eens meer de mensen die we waren drie jaar terug. Dus waarom dan het gevaar negeren en zo veel op het spel zetten voor iemand die niet eens oog en begrip heeft voor alles wat we hebben kunnen bereiken? Voor iemand die schijt heeft aan onze angsten en emoties en ze in alle toonaarden ontkent? En dat alleen maar omdat ze niet in zijn eigen gecreëerde werkelijkheid passen?

Dat zie ik niet zitten. Nu nog niet ten minste.

Maar ik kon gisteren wel de kans omarmen om mijn angst in al zijn hevigheid te voelen en te erkennen. Het mocht er even zijn. Ik kan er vanuit liefde en begrip naar kijken en alleen al daardoor zakte het af.

En later kon ik vanuit liefde mijn excuses aanbieden aan mijn kinderen voor die heftige emotionele reacties en hen bedanken voor hun moeite en kracht. Ze bleven beiden heel duidelijk in hun eigen zijn en durfden hun eigen grenzen uit te spreken en ernaar te handelen.

Eigenlijk heeft mijn ex ons gisteren een mooi geschenk gegeven. Ik heb weer een stuk angst in alle heftigheid in een veilige setting mogen uiten en omarmen en mijn kinderen bewezen binnen die hevige winden overeind te kunnen blijven in hun eigen zijn.

Nu gaan we in alle rust bekijken wat we kunnen doe met die jaarmarkt van begin juli. Vanuit de kant van mijn ex hoef ik geen begrip en steun te verwachten. Die denkt dat een keer sorry zeggen al genoeg is om een hele brug te bouwen. En heeft bovendien niet door, dat hij die eerste paal van excuses al direct weer bij de poten afzaagt, door in de volgende zinnen in een mail je weer volledig onderuit te halen en je in hele zijn te ontkrachten.

Dus wat zouden wij wel kunnen doen? Hoe zouden wij wil in alle rust en vrijheid veilig en vanuit kracht en liefde kunnen rondlopen op de jaarmarkt op óns dorp.

Ik weet het nog niet. Het enige wat ik wel weet, is dat wij ons de tijd mogen gunnen om dit nieuwe proces te doorlopen en te ontdekken wat aan de andere kant van het loslaten van het stuk overbodig geworden angst mogelijk is. Wie weet wie ik morgen kan zijn en wat er dan allemaal mogelijk is?

Voor mij voelt het nu nog als een brug te ver om mijn ex toe te laten op ons terrein. Daarvoor zal hij toch eerst met acties moeten laten zien dat er rust mogelijk is en dat hij in staat is tot een normaal gesprek. Een gesprek waarin ook ruimte is voor onze grenzen en de emotionele gevolgen van zijn daden.

Maar ja … tot die tijd kunnen we alleen die obstakels opruimen die bij ons zelf liggen. En dat doen we ook. Misschien niet altijd meteen en soms met morren. Ook wij hadden gisteren liever een andere soort Hemelvaartsdag beleefd dan dat het nu werd. Maar na de eerste protesten neemt ons hart het over en gaan we opnieuw voor groei. Niet omdat het makkelijk is, maar wel omdat het keer op keer bewezen heeft meer dan de moeite waard te zijn.

Dat is ook de reden dat ik zo dol ben op mij healingwerk. Daarin kan ik niet alleen mijzelf maar ook alle ander deelnemers met veel meer gemak die sprongen laten maken. Sprongen die ons leven verreiken en zo waardevol maken, dat we ze niet zomaar meer voor iemand op het spel zetten. Ongeacht wie je ook bent en hoeveel je ook ooit hebt betekent. In onze ogen zijn we zelf altijd meer waard. Niet omdat dit ook per sé zo is, maar wel omdat jezelf de erkenning en kansen geven die je verdiend dé weg naar healing is als je voorbij de angst wil komen en wil gaanleven in meer flow en meer overvloed. En laat dat nu net het thema zijn voor de eerstvolgende healing.