Praat jij soms bij het afwassen, in de auto of ’s avonds voor het slapengaan hardop tegen iemand die er niet meer is? Dan vraag jij je misschien af of het aankomt. Hoort je overleden ouder, partner, kind of vriend(in) je nog? En willen zij misschien ook iets aan jou vertellen?

Veel mensen voelen na een verlies de behoefte aan contact met overledenen. Tegelijk durven ze er nauwelijks over te praten, uit angst voor een vreemde blik. Toch is het verlangen om verbonden te blijven met wie je liefhebt heel menselijk.

Daar weet auteur José den Ronde-van Dun alles van. Ze was 15 toen haar jeugdliefde Jozef verongelukte, maar pas veertig jaar later begon ze hem allerlei vragen te stellen en kreeg ze via automatisch schrift antwoorden.

Dat was het begin van tientallen vragen waarbij Jozef als gids een inkijk gaf in het leven in het Hiernamaals en hoe ze Thuis rouw, verdriet, gemis en contact houden zien. Al die antwoorden waren zo helpend en zo waardevol dat Jozef José aanspoorde om die te gaan bundelen als boek. En zo ontstonden de boeken Doodgewoon en Jozef vertelt verder.

In dit artikel lees je wat Jozef jou in de boeken aanraadt, waardoor jij beter contact kan maken met jouw overleden dierbaren en leert open te staan voor hun antwoorden.

Hoe roep je een overleden dierbare aan?

Contact maken met overleden dierbaren is eenvoudiger dan je denkt. Neem even rustig de tijd. Ga zitten, adem rustig en richt je aandacht op je dierbare. Haal een fijne herinnering op, zodat je diegene goed voor je ziet. Noem dan zijn of haar naam.

Stel daarna in gedachten of hardop je vraag. Hou je van schrijven, dan kan je jouw vraag ook opschrijven. Pauzeer daarna even en voel of er ineens een gedachte in je opkomt. Vertrouw erop dat er antwoord komt. Misschien niet meteen, maar wel later. Schrijf dat antwoord op en oordeel niet. Soms is het antwoord namelijk heel anders dan je verwachtte, maar is dit precies wat je dierbare jou wil laten weten.

Let later ook op andere ingevingen of tekens die je krijgt. Want volgens Jozef willen overledenen niets liever dan contact met ons.

Zijn overleden dierbaren echt nog dichtbij?

Volgens Jozef wel. Wie overgaat, laat alleen het lichaam achter en neemt zijn persoonlijkheid mee naar Thuis, zoals hij het Hiernamaals noemt. Vanuit daar volgen overledenen hun dierbaren op aarde en zijn ze er, zodra je aan ze denkt. Jozef zegt het zo: “Al roep je onze naam maar één keer, wij zijn er meteen!”

Ben je bang dat je een overledene stoort als je hem roept? Dat hoeft niet. Jozef merkt dat veel mensen het lastig vinden om een overledene te roepen, maar storen kan volgens hem niet. Hij moedigt je juist aan om contact te zoeken. Vooral als het even zwaar is.

Wanneer is een overleden dierbare klaar voor contact?

Dat verschilt per persoon. Volgens Jozef komt het vaak voor dat iemand die een lang ziekbed had, eerst rustig wil bijkomen. Gun je dierbare daarom eerst een tijdje rust. Een paar maanden wachten noemt hij een onbepaalde regel, al staan sommige andere overledenen meteen klaar om iets door te geven. Je merkt vanzelf of iemand er klaar voor is.

Wel is het zo dat de meeste overledenen bij hun eigen uitvaart zijn om hun dierbaren te troosten. Want zij willen niets liever dan dat jij je geen zorgen meer maakt om hen en verdergaat en dat jij zo min mogelijk verdriet hebt.

Welke tekens geven overledenen?

In Doodgewoon noemt Jozef een hele rij tekens van overledenen die zij benutten om jou te laten weten dat ze er voor je zijn. Een vlinder of vogel die je pad kruist. Licht dat ineens speelt in huis. Een plotselinge geur of een zuchtje wind. Een liedje op de radio of een zin uit een liedtekst. Kippenvel. Of een fluistering in je oor ’s nachts, waarvan je achteraf denkt dat je hem droomde.

Vraag ook eens zelf om een teken. Denk sterk aan je dierbare en vraag om een duidelijk teken. Komt hetzelfde teken steeds terug, dan is het volgens hem van een overledene die over jou waakt.

Twijfel je of een teken toeval is?

Jozef is daar nuchter over. Je mag het toeval noemen, zegt hij, maar moet je bij zo’n teken ineens aan je dierbare denken, vertrouw dan op dat gevoel.

Hoe houd je contact zonder je dierbare vast te houden?

Contact is iets anders dan vasthouden. Jozef zegt het in Doodgewoon zo: “We blijven altijd van jullie houden, maar houd ons niet vast, want dan kunnen wij niet verder met onze groei.” Laat je dierbare dus in liefde los en pak stapje voor stapje je eigen leven weer op.

Stuur liefde als je aan iemand denkt. Volgens Jozef wordt dat altijd gevoeld. Lach gerust weer, want het maakt overledenen juist gelukkig als je weer lacht. En is je overleden dierbare niet bereikbaar, respecteer dat dan en leg je daarbij zonder oordeel neer. Ook dat is liefde.

Van gemis naar verbinding

Wie gelooft dat de verbinding na de dood blijft, kan het gemis anders dragen. Je hoeft je dierbare niet te vergeten om verder te leven. Word stil, noem de naam, let op tekens en je ingevingen en laat jullie liefde stromen.